Plat engelse scheldkanonnades van nog heel jonge kinderen en een bijzondere groep volwassen professionals die met liefdevolle vasthoudendheid steeds met hen in gesprek blijven. Een bijzondere documentaire over de Mulberry Bush School in Engeland.

Gisteravond heb ik de documentaire met de mooie titel “Hold me tight, let me go” gezien, een documentaire over een schoolinternaat voor jonge kinderen, leeftijd 6 tot 12, met ernstige gedragsproblemen en een onzekere hechting. En een documentaire die erg past bij waar ik hoop dat een groot deel van deze blog-site over zal gaan: zorg met passie voor kinderen onder moeilijke omstandigheden.

Veertig ‘rotkinderen’ bij elkaar en een luxueus grote macht van 108 medewerkers die heel intensief met hen werken. Hoewel dit in Nederland een onmogelijkheid lijkt en ik me ook afvraag hoe dit financieel vol te houden is, geeft deze documentaire veel stof tot reflectie over methodiek en bejegening. Twee zaken sprongen er voor mij uit: het engelengeduld van de medewerkers en de bijzondere ‘holding’ methode die toegepast werd.

Hoewel veel van de kinderen zich met regelmaat in agressie verloren en het veelvuldig ‘bitch!’ en ‘motherfucker’ regende, was het prachtig om te zien hoe de volwassenen er continu voor de kinderen waren. Geen stemverheffingen, geen straf, alleen maar rustig praten, gevoelens benoemen, en er zijn. Of de kinderen nu krijsten, schopten, spuugden of vloekten, de volwassenen bleven beheerst en betrokken. Het negatieve gedrag mocht gebeuren. In veiligheid.

De enige vorm van ‘straf’ was een positieve, fysieke holding, als maatregel om de kinderen te begrenzen en tot rust te laten komen. Consequent werden kinderen die zich in agressie verloren, beetgepakt bij de arm of als nodig in een soort van houdgreep of dwangbuisgreep. Dit werd volgehouden tot het kind, vaak na veel schreeuwen, spugen en pogingen tot schoppen, toch weer geheel tot rust gekomen was. Pas dan werd, op vriendelijk verzoek van het kind, de arm weer losgelaten.

Wat me vooral raakte, is dat deze zeer consequent doorgevoerde manier van begrenzen in alle gevallen werkte. De kinderen werden weer rustig, werden weer kalm, waren weer aanspreekbaar, en waren vaak zichtbaar dankbaar dat de volwassenen hen middels zo’n bijna liefdevolle holding weer tot rust gebracht hadden. Sterker nog, door deze holding waren de kinderen nadat ze weer tot rust gekomen waren regelmatig echt in staat om hun diepere verdriet en angsten (die aan de agressie ten grondslag lagen) met de volwassenen te bespreken. Het laten gebeuren van agressie kreeg zo een positieve functie.

Over verloop van tijd zag je de kinderen meer tot rust komen. Ze zagen dat deze volwassenen te vertrouwen waren, dat ze hen veiligheid gaven, en dat ze hen nooit zouden afvallen. Met als gevolg dat de kinderen ook meer en meer weer intimiteit en warmte durfden uiten. En de band die daardoor ontstond was het vehikel waardoor verdere positieve gedragsverandering mogelijk werd.

Een mooie documentaire.

.

[ZIE OOK: http://www.pbs.org/pov/holdmetight/film_description.php]

.