Mijn weblog heeft de verkeerde naam. In plaats van het woord “passie” in de titel, had ik beter het woord “compassie” kunnen opnemen. Passie is dringend, geeft vuur, loopt het risico om goedbedoeld te snel te handelen, heeft iets van doorduwen. Ziet er misschien mooi uit, maar is gevaarlijk. Terwijl compassie een van de mooiste begrippen in onze taal is. En zoveel belangrijker voor de jeugdzorg.

De afgelopen week heb ik drie prachtige (!) documentaires gezien. Eén over volwassenen in de long-stay afdeling van een TBS inrichting, één over meester Ben, een basisschoolleerkracht op een zwart-grijs-bruine school, en één over Valentijn, een jongetje dat een meisje wil zijn (of misschien al wel is). Deze documentaires hebben me diep geraakt. Waardoor? In één woord samengevat: compassie.

De unieke documentaire over de long-stay (‘levenslang’) TBS afdeling gaf de daar vastzittende mannen (met zware delicten) een heel menselijk gezicht. Een man die vrouwenstemmen in zijn hoofd hoort, een man die zegt “vrij te zijn binnen de muren”, twee mannen die verliefd op elkaar worden en binnen de inrichting trouwen. Rustig gefilmd, zonder commentaar. Geen ‘beesten’. Mensen.

De documentaire “Valentijn” volgt een jongen met gender-dysforie (het gevoel in een lichaam van het andere geslacht te zitten) over een periode van negen jaar, van zijn 8e tot zijn 17e. Het laat de kalme worsteling en de kracht van de jongen en het gezin zien, de liefde die het mogelijk maakt om steeds meer tot een eigen keuze te komen over welk geslacht hij/zij zal krijgen. Indrukwekkend detail: de jongen blijft (vooralsnog) Valentijn heten, ook als hij al als meisje leeft, een hormoonbehandeling is gestart (en dus borsten krijgt) en in bijna alles op een meisje lijkt.

De documentaire “Meester Ben” tenslotte, is een ode aan de toegewijde leraar die gedreven is voor een betere wereld en dit in het klein (of moet ik zeggen, in het groot!: al 30 jaar leerkracht op deze zelfde basisschool) waarmaakt in zijn klas. Een klas met alleen maar kinderen met een niet-westerse achtergrond in de Haagse Schilderswijk. De rust en de liefde van deze leerkracht doen wonderen. Hoezo ‘problematische multiculturele samenleving’?

Kortom: compassie. De rustige betrokkenheid op de ander als mens. Niet oordelen, maar meevoelen.

Dit soort geluiden, dit soort documentaires maken mij nou ‘Trots op Nederland’!

Een liefdevolle kerst gewenst,

Meindert.

—
P.S. De 3 documentaires zijn nog (online) te zien:

Meester Ben: http://player.omroep.nl/?aflID=6405266

Valentijn: http://player.omroep.nl/?aflID=5784237

Longstay: http://player.omroep.nl/?aflID=10439407

..